Escoita aquí
este relato en Real Audio
|
|
O gran camanduleiro non tiña
máis vicio que o de xogar á lotería, e sempre
mandaba un realiño de participación ó asilo de
probes. Os probes teñen moito valimento no Ceo e ¡quen
sabe!, porque lle tocase ós pobres podíalle tocar a
el. E unha vez tocoulle, e a súa riqueza medrou moito. Pero
tiña un fillo...
Por fóra semellábase ós cambistas que pintou
Roymerswael e por dentro tamén. Tiña unha “tenda
de diñeiro” e cando se achegaba unha víctima
collían os seus beizos un aquel de ledicia, coma se lle rañasen
os proídos do lombo; pero na súa faciana endexamais
se pousou a risa limpa dos homes de ben. Era millonario e ruín
o gran camanduleiro, e tiña tanta xente collida nos seus
papeles que ademais de noxo daba medo. Pero tiña un fillo...
O fillo do gran camanduleiro foi o vingador das víctimas
do pai. O diñeiro que o vello arrapañara con tanta
pacencia foi gastado ledamente polo fillo en tódolos vicios
do mundo.
O vello, eivado, morríase de carraxe ollando como o fillo
desfacía a súa obra, e un día díxolle:
-Hei de amolarte, que has de ir ó servicio, porque eu non
te libro.
E o fillo respondeulle:
-Bo, bo, bo. Eu hei de librar por fillo de viuda probe.
E así foi.
|
