Escoita aquí
este relato en Real Audio
|
|
Por amaina-la concencia guindei
co meu tiduo de médico no fondo dunha gabeta, e busquei outra
maneira de me valer. As xentes xa non sabían que eu era dono
de tan tremenda licencia oficial, mais unha noite foron requerído-los
meus servizos.
Era domingo. Melchor, o taberneiro, agardaba por min ó pé
da porta. Doume as “boas noites” e rompeu a chorar, e por
antre os saloucos saíanlle as verbas tan estruchadas que somentes
logrou decirme que tiña un fillo a morrer.
O probe pai turraba por min, i eu deixábame levar, enfeitizado
pola súa door. Dispois de todo eu era médico tiduado
e non podía negarme! E tiven tan fortes anceios de complacelo
que sentín xurdir nos meus adentros unha gran cencia...
Cando chegamos á casa de Melchor logrei arriarme das súas
mans, e con finxido acoitamento confeseille que sabía pouco
da carreira...
-Repara que fai moitos anos que non visito enfermos.
I entón Melchor, facendo un esforozo, díxome quedamente:
-O meu fillo xa non precisa de médicos. Eu xa sei que o
coitado non pasa da noite. E váiseme, señor; váiseme
e non teño ningún retrato seu!
Ai, eu non fora chamado como médico; eu fora chamado como
retratista, e no intre sentín ganas acedas de botarme a rir.
E por verme ceibe de xeira tan macabra díxenlle que unha
fotografía era mellor que un deseño, asegureille que
de noite poden facerse fotografías, e botando man de moitos
razonamentos logrei que Melchor largase de min a cata dun fotógrafo.
A cousa quedaba arrombada, e funme durmir con mil ideas ensarilladas
na chola.
Cando estaba prendendo no sono petaron na miña porta. Era
Melchor.
-¡Os fotógrafos din que non teñen magnesio!
E díxome tremendo de anguria. A face albeira, e os ollos
coma dous tetos de carne vermella de tanto chorar.
Endexamais fitei a un home tan desfeito pola door.
Pregaba, pregaba, e collíame as mans, e turraba por min,
e o malpocado decía cousas que me rachaban as entranas:
-Considérese, señor. Dous riscos de vostede nun papel
e xa poderei ollar sempre a cariña do meu neno. ¡Non
me deixe na escuridade, señor!
¡Quen tería corazón para negarse! Collín
papel e lápiz e alá me fun con Melchor, disposto a
facer un retrato do rapaz moribundo.
Todo estaba quedo e todo estaba calado. Unha luz cansa alumeaba,
en amarelo, dúas facianas arrepiantes que ventaban a morte.
O neno era o centro daquela probeza da materia.
Sen decir ren senteime a dibuxa-lo que ollaban os meus ollos de
terra, e somentes ó cabo de algún tempo conseguín
afacerme ó drama que fitaba e aínda esquecelo un pouco,
para poder traballar afervoado, coma un artista. E cando o deseño
estaba xa no seu punto a voz de Melchor, agrandada por tanto silenzo,
fireume con estas verbas:
-Pola i-alma dos seus difuntos, non mo retrate así. Non
lle poña esa cara tan encoveirada e tan triste!
Confeso que ó volver á realidade non soupen que facer,
e púxenme a repasa-las liñas xa feitas do retrato.
O silenzo foi esgazado novamente por Melchor:
-Vostede ben sabe como era o meu rapaciño. Faga memoria,
señor, e dibúxemo rindo.
De súpeto nasceume unha gran idea. Rachei o traballo, ensumín
o meu ollar nun novo papel branco e dibuxei un neno imaxinario.
Inventei un neno moi bonito, moi bonito: un anxo de retablo barroco,
a sorrir.
Entreguei o dibuxo e saín fuxindo, e no intre de poñe-lo
pé na rúa sentín que choraban dentro da casa.
A morte viñera.
Agora Melchor consólase ollando a miña obra, que está
pendurada enriba da cómoda, e sempre di coa mellor fe do
mundo:
-Tiven moitos fillos, pero o máis bonito de todos foi o
que me morreu. Velaí está o retrato que non minte.
|
