| INICIO | DIÁSPORAS | CRÓNICAS | PLAN DE VIAXE | O FOTÓGRAFO | CONTACTA |
CRONICA DE SENEGAL. DAKAR, 21 DE XULLO
GALERIA
Preme nelas para amplialas





















 


"A RÚA PONTY É UNHA LOUCURA"

Ás portas do bar La Palmerie arremuíñase a merda, paralíticos que se arrastran como mangostas pola beirarrúa, pedichóns de todo tipo, vendedores que venden de todo e o bar Ponty, onde unha orquestra ameniza a pleno día o ir e vir das prostitutas que esperan ós clientes. Nesta rúa os taxis tocan o claxon constantemente e mil ollos están a perseguirte para controlar cada un dos teus movementos e estúdiante para saber que tipo de quincalla ou carallada poden venderte. Isto é África e todo chócame. Os poucos turistas que chegan ata aquí marchan espantados. Unhas rapazas que veñen en excursión organizada están atemorizadas polas continuas moscas que se lles poñen o lado, e os nenos engánchansete como si foras un carrusel para que lles des alomenos unha miserenta moeda.

É África e non son moitos os que se achegan por aquí. Despois duns días acostúmaste e xa saben que si veñen a pedirte non lles vas a dar nada. Entón intentarán roubarte ata o punto de mangarche o mancontro mentres falas por el. O bar Palmarie seica é dunha europea e ten bo ambiente. Asemella todo isto un anaco dalgunha película clásica onde diplomáticos, executivos, turistas e vagabundos aventureiros atópanse para dar conta dunha cervexa ou planificar a noite coas putas do Ponty. É así e non hai outra volta, porque todo choca contra as nosas costumes. Se lle das unha esmola a calquera dos que se arrastran como caranguexos despois non o quitarás de enriba, a non ser que che interese e precises información. Entón se paga. Porque todo ten un prezo neste pais, maioritariamente os negocios se fan cos grandes, coa policía, cos aduaneiros , eles o ven como normal, porque é un sistema de vida e si non tragas por aí vas mal.

Falta política educativa no Senegal.
Toda-las rúas están cheas de merda e ninguén fai nada para paralo. Os senegaleses dentro do que cabe son boa xente, hospitalarios, limpos e educados, pero ante todo encántalles o comercio.
Hai moita pobreza polos barrios e as xentes viven como poden e onde poden. O caos circulatorio xa e de coña. Os cacharros -non se lles pode chamar automóbiles-, van sen luces, atados con cordas, sen intermitentes e conducindo son un perigo. Pero habitúaste nuns días, porque dentro de todo ese caos existe unha pequena organización que fai que todo vaia funcionando.
Voltarei a Senegal, porque me caen simpáticos. Gustaría de escribir un libro de isto.

No mercado de contrabando de automóbiles de Nouakchott
Días mais tarde achegueime ata St.Louis unha pequena cidade ó norte de Senegal que a boto moito en falta, onde atópanse no barrio de Gendar a maior acumulación de xente por metro cadrado. Os pescadores Lebou, lendarios e famosos en toda a costa africana teñen aquí a súa morada. Metínme nunha aventura cuns amigos cruzando a Mauritania pola praia. Parounos sen visado a policía da gendarmerie e nos tiveron parados un tempo, pero todo se compra. Se queredes aventura e emoción nada mellor que conducir pola praia ata practicamente Marrocos. Moitos europeos viaxan por aquí para logo vender os coches nos mercados de contrabando de automóbiles de Nouakchott. Se o teu coche é un coche de marca ven a Nouakchott, posiblemente o recuperarás pagando a metade do que che valeu.
Nouakchott non ten nada ademais do calor abafante e os homes enzarramados nas súas túnicas de cores. As mulleres teñen que ir tapadas e o machismo respírase por todo-los lados. Tamén a merda como en Dakar. Digamos que se vive nun estado policial total, onde os controis son continuos, só para sacarte uns billetes e seguir en paz ou, si non tes os papeis en regra a cousa xa subirá de ton -de ton do billete claro-. Para saír de Mauritania súase bastante sobre todo cando che para un poli e che di que o acompañes a unha esquina. Ai pódeche pedir a lúa ou a túa liberdade. Amáñase cuns billetes, e adiante.
En Dakar arranxáronme o billete ata Namibia, todo bastante barato. O barato é que voas pola noite e o avión vai parando. Por exemplo o meu voo saíu de Dakar as 02:30 da madrugada e chegamos a Douala en Camerún ás 12:30 do día seguinte. O aparato baixa en Bamako, Abidjan e Lagos recollendo pasaxeiros. Outra movida guapa e cando chegas a Douala. Sen visado te poden ter retido mais de dúas horas e cun pouco de suborno aceleran a cousa. Todo para poñer un selo de entrada e asinar. O visado, como estou en transito para Guinea Ecuatorial, váleme por 24 horas. O avión sae para a illa de Mala ás 12 pero claro, como Camerún Airlines é tan barato, -non hai outra liña que faga este tipo de recorridos-, lévanos ata Abidjan -unha porrada de quilómetros atrás- e despois para Mala.

Vou durmir

Saúdos, Delmi


© Delmi Álvarez para as fotos e os textos das crónicas
de Galegos na Diáspora - África 2001
© Culturagalega.org