Adibiñábase unha batería de cincuenta grandes elementos enlazados por fíos metálicos que ían sumirse nun fanal de vidro, erguido sobre un soporte cilíndrico. Dentro notábanse catro variñas ou piares unidos en arco pola parte superior e, entre elas, dúas barriñas prismáticas de carbón, como de dúas liñas de groso. Os prismas estaban conectados cos polos da batería, recibindo un a corrente positiva e a negativa o outro.

De súpeto, en silencio, como obra de espíritos, unha luz branquísima e potente xurdira no aire e estaba alí inmóbil, sobrenatural, alumeando cun lóstrego lívido o claustro enteiro.

Aquel chorro lumínico dotado dunha brillantez que non se resistía nin mirándoo de lonxe, saltaba audaz sobre todas as cabezas, quebrándose nos muros, na xanela, na cornixa; penetraba ousado polas arcadas aventando a escuridade das coxías —os cóengos apartáronse esquivando a exhibición—, voaba ata a torre da Compañía que se crera alumeada por espléndido luar e bañaba delectado á Minerva do tímpano, a quen as pétreas entrañas deberon axitárselle de ledicia.

—A noite está varrida da terra—, exclamou o bibliotecario.