Cuba e Arxentina foron os principais destinos americanos da emigración galega. Durante o derradeiro terzo do século XIX Cuba foi o principal destino dos emigrantes galegos, despois de 1900 ocupou o segundo lugar detrás do Río da Prata.

As orixes da nosa emigración a Cuba podemos atopalas a finais do século XVIII, nesa época unha serie de portos galegos foron autorizados a comerciar con América. Un dos portos máis activos foi o de Ferrol, convertendo deste xeito á comarca de Ferrolterra e ao norte coruñés nas pioneiras da emigración a Cuba.

No século XIX o crecemento demográfico e a pervivencia do minifundio deron novos pulos á emigración a Cuba. Neste século elaboráronse algúns plans de emigración de galegos á illa, o máis importante dos cales foi o deseñado por Urbano Feijoo y Sotomayor. En 1854, de resultas deste proxecto, 1.744 galegos foron trasladados a Cuba para traballar nos campos de cana de azucre. As condicións que tiveron que soportar estes galegos foron moi duras; ademais de quedar suxeitos ao campo, moitos deles sufriron maltratos. En 1855 o Goberno revogou os contrantos, deixando en liberdade a estes emigrantes. Na década de 1885-1895 o 39 % dos galegos que emigraron fixérono a Cuba, mentres que a porcentaxe dos que marcharon á Arxentina era do 37 %, o que demostra o protagonismo da emigración a Cuba neste momento. Así, mentres a mediados do século XIX os galegos eran soamente o 10 % dos españois residentes en Cuba, en 1900 esa porcentaxe subira até o 29 %.

A independencia da illa en 1898 non detivo o fluxo de emigrantes galegos, que desde fins da primeira década do século XX até 1920 daría un grande salto con motivo do crecemento económico de Cuba debido á expansión da produción azucreira. Outros factores que favoreceron a emigración foron as redes étnicas tecidas a partir dos primeiros emigrantes, o desexo de imitar ao indiano enriquecido, a propaganda realizada polo país receptor e as compañías navieiras e a fuxida do servizo militar en África. Durante as tres primeiras décadas do século XX o 29 % da emigración galega dirixiuse a Cuba, mentres que o 58 % tivo Arxentina como destino.

Non obstante, a crise económica aberta desde 1920-1921 coa caída dos prezos do azucre e sobre todo a lei de nacionalización do traballo en 1933 farían reducir as cifras de emigrantes, que deixarían de ter a Cuba como destino preferente. A lei de nacionalización do traballo, coñecida como a lei do cincuenta por cento, obrigaba a que toda empresa tiña que ter, polo menos, a metade dos seus traballadores cubanos; mentres que os negocios novos tiñan que empregar só a cubanos. Así, na última etapa das emigracións transoceánicas, que corresponde ao período 1946-1960, tan só emigraron a Cuba 9.000 galegos. O triunfo da Revolución en 1959 supuxo a fin da emigración galega a Cuba.

Estes emigrantes procedían sobre todo das provincias de Lugo (destacando ás comarcas da Terra Chá e A Mariña), Ourense (que superaban ao resto nas provincias centrais e orientais de Cuba) e A Coruña (sobre todo o norte desta provincia). A provincia de Pontevedra estaba máis conectada co Río da Prata e Brasil, aínda que zonas como A Estrada ou o Deza mantiñan tamén unha destacada presenza en Cuba.

Esta emigración tiña como principal destino a A Habana, aínda que noutras localidades da illa tamén se asentaron importantes colonias galegas. A emigración feminina foi gañando presenza co tempo, incrementándose desde a crise azucreira dos anos vinte e sobre todo tras a lei de nacionalización do traballo en 1933.

Os galegos emigraban moi novos. Os homes antes de ser sorteados para o servizo militar e as mulleres despois de facer a maioría de idade. A inmensa maioría emigraban solteiros.