Libros e mapas oficiais semellan empeñados en chamarlle o Cordal de Neda. Mais, os homes que alí viven e conviven saben que o seu nome é A Corda. Así, sen mais, A Corda. Unha serra queiroguenta, rechea de montes vellos e lombos gordos, que percorre os lindeiros de Abadín e A Pastoriza, sen erguerse enxamais por derriba dos oitocentos metros. Unha serra na que finda polo sur a fértil e dispersa Terra Chá e na que comezan polo norde os vales verdecentes de Lourenzá. E tamén unha serra augacenta da que saen ducias de reguiños: uns, afluentes lonxanos do Miño, a correr cara ó Atlántico; outros, saltareiros, encurvados, a carrexar augas pró Cantábrico.
A Corda. Unha serra que adoita amosarse neboenta, pola que agallopan á cotío ceibes éguas bravas e pastan todo o ano greas de vacas e rebaños de ovellas e cabras. Animais que van ó seu gosto dun lado pra outro, suxeitos somentes a unha vixilancia esporádica e marxinal. (Ás veces, pasan semans sen que ninguén suba velos, e, cando alguén sube, limitase a botarlles unha ollada de coto a coto pra saber deles e telos localizados). E tamén os lobos, que chegan coas navaradas de decembro e xaneiro, en manadas, dispostos a protagonizar un enxeñoso, porfiado e teimudo desafiamento cos donos ou responsables do cuido do gando. Un desafiamento que logo se prolonga nos centos de historias de homes e lobos que se contan nos pobos de A Corda e que se transmiten de xeración en xeración, imutables, heroicas ás veces, cáseque sempre ben humoradas, parte sustancial dunha ricacísima tradición oral.

Velahí A Corda, tamén unha paisaxe ben característica. Zarros (mórmente xesteiras) de longos balados nas encostas. Monte aberto -dividido, pro sen cerrumes- nas cumieiras. Mestas toxeiras. Tintilantes fontes de auga fresca en todo tempo. Caza (perdices, coellos) no outono. E no vran, música de abellas, que acorren e comprimentan todas as variedades do violeta nas infindas queiroeiras (amais de toxos e xestas) que convierten A Corda nun extraordinario berce nutricio, sempre humectada por ventos mareiros e xistros nordés.
Mais, A Corda é tamén A Montaña da que falan as xentes de Abadín, Mondoñedo e Lourenzá. A Montaña que refíren os poetas Leiras Pulpeiro, Noriega Varela e Iglesia Alvariño, aínda que os tres o fagan de xeitos ben diferentes. Que cecais compre lembrar aqui que, entanto o progresista Leiras Pulpeiro, intimidado pola austeridade e monotonía da alimentación de A Corda (baseada no porco), pedía: "Daime onde ao mar unha cova, /Daime minchiñas e lapas, /e douvos todo, todiño, / canto se da na Montaña", o bardo Noriega Varela, de vea mais íntima e sensible, escribía namorado: "A que a ialma me cautiva, / A que a inspiración me exalta, / A que me acolleu piadosa, / A miña terra é a A Montaña". Versos ós que hai que sumar os do vate Aquilino Iglesia, que soubo relembrar as pisadas silenzosas da lúa, as estrelas lavándose nas pucharcas e os cómaros verdes nos ríos, e que un día sentenciou: "A Montaña, coma substanza en sí, é algo duro, medoñento". E, tamén, as verbas populares de Crecente Vega, as líricas e engraciadas de Alvaro Cunqueiro e as de outros moitos poetas de xenio.
Que así é A Corda. Unha serra pra andar de vagar, sen presa; pra que os homes, pola mediación da natureza, se aveñan e amiguen consigo mesmos e co seu destino. Uns montes entrañables pra quen os coñece e os ama e sofre lonxe deles (que fóra todo semella cárcere ou deserto).

[Homes de tras da corda. Vigo, Xerais, 1982]