|
Temblo,
pero non de emoción, senón de Parkinson. Reconozo que non llo debín dicir
tan bruscamente cando ó baixar do coche vin que estaban a agardar por min.
O certo é que prefería ter chegado só, ocupa-la vella casa tranquila e
sosegadamente, e ir valéndome por min mesmo. Pero non foi así e non sei se
me culpar por elo. Pode que sexa unha teima de vello, pero así é. Chegada a
edade provecta na que me atopo tendo, con donidade abonda, a me sentir
culpable de caseque todo. De ter feito isto ou de non ter feito aquelo; de
me adiantar na realización de algo ou de considerar que me retrasei na súa
execución. Iste desasosego debe ser cousa da vellez ou, o que é pior, a
vellez mesma. Rosmar por todo, maldicir de todo e todo criticalo, atopalo
ruín ou excelso, segundo o teña atopado quen comigo estea e con tal de lle
leva-la contraria, non é máis ca un signo de afirmación propio de vellez.
Consólame o pensar que ó ser conscente disto aínda teño algunha esperanza
de vida e aínda me podo ir zafando da desintegración final.
Posiblemente
se trate dun proceso semellante ó dos nenos só que no sentido involutivo,
pois coma un neno é como eu me sinto logo de me ter afirmado de xeitos tan
peculiares coma o que cometín ó baixar do coche. Coma un neno que pra se
afirmar vai baleirando do berce o axóuxere, a chupeta, todo canto por ver
de entreteñelo foron depositando sobor del e que, cada vez que acada a
arredar de xunto súa unha imposición feita polos seus maiores, rosma
satisfeito e afirmado da súa propia decisión. Coma un neno que vai
chuspindo as papas de millo, ou o xantar prefabricado que alguén mercou pra
el na farmacia viciña e, ó facelo, surrí malévolo e dono de maior confianza
en si mesmo da que deica entón endexamais tivera. Coma un neno que se nega
a repeti-las frases, ou tan só as verbas que os seus intentan lle aprender
e logo tatexa aquelas outras que a el lle petan e que non din ou non teñen
nada que ver coas que del se agardan. Coma un neno...
Foi o
meu exabrupto un xeito de mandarlles aviso do que me levara alí, de lles
dicir a miña palabra e de lles impor a miña visión dos feitos, o meu
concepto das cousas; de os encanar polo rego da miña propia e inútil
afirmación de vello. A miña vontade, non os meus sentementos, fora o que me
levara alí. A miña propia decisión, non a idade da vida. E debía ser así.
Non coñecía a casa e non me podía emocionar; tampouco non me coñecían eles
a mín e a noticia dun vello que sae nos xornais non era razón abonda como
pra que os conmovidos fosen eles.
Tampouco
non había maior xustificación pra que estivesen a agardar por mín; a non
ser un aviso do xeito de "mañán chega o novo dono, a eso das
catro" non había razón ningunha pra que me agardara tanta xente. Nin
tanta, nin tan pouca, porque tampouco non mandara eu recado ningún; nin
deixara dito que fora dado por ninguén.
[Versión orixinal en galego de Los otros días.
Barcelona. Destino, 1991]
|
