 |
|||||
|
|||||
|
Temblo, pero non de emoción, senón de Parkinson. Reconozo que non llo debín dicir tan bruscamente cando ó baixar do coche vin que estaban a agardar por min. O certo é que prefería ter chegado só, ocupa-la vella casa tranquila e sosegadamente, e ir valéndome por min mesmo. Pero non foi así e non sei se me culpar por elo. Pode que sexa unha teima de vello, pero así é. Chegada a edade provecta na que me atopo tendo, con donidade abonda, a me sentir culpable de caseque todo. De ter feito isto ou de non ter feito aquelo; de me adiantar na realización de algo ou de considerar que me retrasei na súa execución. Iste desasosego debe ser cousa da vellez ou, o que é pior, a vellez mesma. Rosmar por todo, maldicir de todo e todo criticalo, atopalo ruín ou excelso, segundo o teña atopado quen comigo estea e con tal de lle leva-la contraria, non é máis ca un signo de afirmación propio de vellez. Consólame o pensar que ó ser conscente disto aínda teño algunha esperanza de vida e aínda me podo ir zafando da desintegración final. Posiblemente se trate dun proceso semellante ó dos nenos só que no sentido involutivo, pois coma un neno é como eu me sinto logo de me ter afirmado de xeitos tan peculiares coma o que cometín ó baixar do coche. Coma un neno que pra se afirmar vai baleirando do berce o axóuxere, a chupeta, todo canto por ver de entreteñelo foron depositando sobor del e que, cada vez que acada a arredar de xunto súa unha imposición feita polos seus maiores, rosma satisfeito e afirmado da súa propia decisión. Coma un neno que vai chuspindo as papas de millo, ou o xantar prefabricado que alguén mercou pra el na farmacia viciña e, ó facelo, surrí malévolo e dono de maior confianza en si mesmo da que deica entón endexamais tivera. Coma un neno que se nega a repeti-las frases, ou tan só as verbas que os seus intentan lle aprender e logo tatexa aquelas outras que a el lle petan e que non din ou non teñen nada que ver coas que del se agardan. Coma un neno... Foi o meu exabrupto un xeito de mandarlles aviso do que me levara alí, de lles dicir a miña palabra e de lles impor a miña visión dos feitos, o meu concepto das cousas; de os encanar polo rego da miña propia e inútil afirmación de vello. A miña vontade, non os meus sentementos, fora o que me levara alí. A miña propia decisión, non a idade da vida. E debía ser así. Non coñecía a casa e non me podía emocionar; tampouco non me coñecían eles a mín e a noticia dun vello que sae nos xornais non era razón abonda como pra que os conmovidos fosen eles. Tampouco non había maior xustificación pra que estivesen a agardar por mín; a non ser un aviso do xeito de "mañán chega o novo dono, a eso das catro" non había razón ningunha pra que me agardara tanta xente. Nin tanta, nin tan pouca, porque tampouco non mandara eu recado ningún; nin deixara dito que fora dado por ninguén.
|
