 |
|||||
|
|||||
|
Un
vello tiña unha vaca, tamén vella, e mantíñaa
coa herba que medra na beira das corredoiras. |
 Á antiga actriz de variedades que chora ó pé do salgueiro verde e branco, dóelle o tempo, as caras toldadas dos homes pasados, a gravidez dos seus peitos e as raias escuras que se lle debuxan no rostro. Ó vello conductor de veloces automóbiles que xoga a crebar a tona limpa do río botando nel croios miúdos, dóenlle as mans sen guía, retortas coma bacelos, e os ollos atoados xa pola idade. Ó home groso e rico, que puxera o pano de mans na herba para se sentar riba del, dóenlle os cartos que son dos demais e non pode aturar o peso enorme das moedas que aínda están perdidas polos camiños todos do mundo. Á cortesá enfeitada que enche o ambiente co mísero arrecendo dun pobre perfume, dóenlle os amores: aquel fermoso que só unha vez presentira e tamén cada un dos tristes amores de diario. Ó gallardo militar que fai escintilar contra o sol a fera espada de aceiro, dóelle a coraxe falada e nunca sentida e non ousa pensar na súa vulgar crueldade tantas veces manifesta. Á nai esquecida que apaña amoras ó longo da silveira, dóenlle, cada día de soidade, tódolos partos habidos e cada un dos agarimos sempre agardados. Ó rapaz louro e de claros ollos que nada fogoso entre as augas frías do río, dóelle cada anaco futuro da vida que aínda está por chegar. Ó poeta que axexa soños por baixo da ponte húmida, dóenlle as dores todas de cada un dos outros porque aínda segue á procura da súa propia. [Muxicas no espello. Vigo. Xerais,(s.a.: 1982)] |
Nunha aldea da ribeira vivía un bo carpinteiro. Unha noite chegou cabo del un pescador e díxolle: - Quero que me fagas unha barca. O carpinteiro dixo: - Non sei facer barcas, nunca unha fixen. - Pagareicha moi ben -ofreceu o mariñeiro. O
carpinteiro dixo finalmente que si e púxose ó labor. |
