Fai agora 18 anos coincidín con Carlos Casares en Suiza , él falaba da literatura galega para que os emigrantes non esqueceran as súas raices e eu facia maxia para que voltasen canto antes . Tiven a ocasión de coñecelo de cerca, que é a mellor maneira de coñecer as persoas

. Descubrín dentro de él a un neno que se sorprendía de todas as maxias que lle facia no momento máis inesperado. Lembro a impresión que lle causou O Facundo cando o saquei da maleta unha das noites na habitación do hotel. Logo regresamos a Galicia e un día descubrín un artigo que me sorprendeu moitísimo. Falaba de un mago que era un soñador e un finxidor. As súas palabras aparecían por arte de maxia e provocaron en min unha emoción moi difícil de describir. Desde aquela quedou a semente de unha amizade que se foi cultivando ata os días de hoxe. Cando nos atopabamos sempre se preocupaba pola miña traxectoria máxico-profesional e lembrabamos aquel primeiro encontro nunha terra allea.

Fai agora 8 anos visiteino na súa casa de Nigrán. Falamos do espectáculo da "Vía láctea" que él tivera a ocasión de ver en Santiago un ano antes e conteille a miña nova teima. Eu estaba traballando nunha nova historia que quería poñer en marcha e que se chamaría "O neno que quixo voar". Conteilla e gustoulle.

Estou escribindo estas palabras e teño unha dolor no peito que xa non desaparecerá nunca. Aquela historia aínda está inacabada e sempre pensei que él estaría na estrea de ese espectáculo. Gustaríame ser mago de verdade para volver o tempo atrás e para que a maxia fixera o verdadeiro milagre: O milagre de que él estivera presente en un espectáculo onde voar xa non seria a maxia máis importante.