Correo Busca en CG
Subscríbete
Inicio


Mia Couto: O Cunqueiro de Mozambique

[Fragmentos de relatos]

[Enlaces sobre o autor] [Entrevista resumida]

Estes son tres fragmentos do seu libro "Contos do nascer da terra" que o autor autorizounos a publicar. Desfrútaos.



O baralho erótico

Em sua maior parte, o matrimónio é um maltrimónio. Os dois pensando somar, afinal, se traem e subtraem. Era o caso de Fula Fulano mais sua respectiva Dona Nadinha. O homem era um vidabundo, formado nas malandragens. A mulher era muda durante o dia. Mesmo que pretendesse nao Ihe saía palavra. Só de noite ela falava. No resto, se arredava, imóvel de fazer inveja as plantas. Se sentava a desfolhar fotos e postais. Nadinha vivia por fotografia, sonhava por interposição de imagens recortadas em revistas. Coleccionava retratos, cromos, postais. Ficava horas contemplando as figurinhas. Assim, ela se desconhecia, desaparecendo de si mesma, invisibilizando a vida. De noite é que ela pegava o trabalho, desfiava horas de canseira. Em cada intervalo, mínimo que fosse, ela sacava da colecção das fotografías e se sentava. Se enamorava das mulheres das capas, que lindas, nem transpiram, nem enrugam com os tempos. -Nao existe urna foto ern que saia o mundo? Existe, existe, anuía o marido em sono.


O general infanciado


O General Orolando Resoluto era um homem con- gélido, capaz de frigorificar o mais pequeno sentimento. Desses que lambem a carta para colar o selo. Seu único amor: a pátria. Sua exclusiva paixão: a guerra. A família ele a vivia com espírito de dever, encargo biológico, contrato social. Por obrigração Ihe nasceu o filho, sua primeira e única descendencia. O menino veio a luz e o general Resoluto, impassível, espreitou o berço, mais inspector que parente: -Hum! E mais nada, senao essa interjeição seca. Rectilíneo, o general nao despenteou nervo. A mulher Rosanita sorriu: estaria o marido apenas invisivelmente comovido? A esposa havia sido formada em credo e cruz, um terço da vida no terço. Mal saída da cate que se ela catecasou-se. Rosanita sabia que os homens se comportam, neste mundo, como estrangeiros. A machice é arrogancia dos que tem medo, mais excluídos que emigrantes. Só as mulheres sao indígenas da vida. Paciente, a esposa ainda negociou com ele um riso: -Então, senhor pai?


Velho com jardim nas traseiras do tempo


No ]ardim Dona Berta há um banco. O único que resta. Os outros foram arrancados, vertidos em tábua avulsa para finalidades de lenha. Nesse restante banco mora um velho. Cada noite, os dois se encostam mutuamente, assento e homem, madeira e carne. Dizem que o velho já tem a pele as listas, formatadas no molde das tábuas, seu externo esqueleto. O idoso recebeu um nome: Vlademiro. Ganhou o nome da avenida que ali passa, rasando-lhe a solidao: a Vladimir Lenine. Soube hoje que vcio retirar o banco para ali instalar um edifício bancário. A notícia me desabou: o jardin- zinho era o último mundo do meu amigo, seu derradei ro refúgio. Decidi visitar Vlademiro, em misaão de coração. -Triste? Quem disse? Espanto meu: o homem estava eufórico com a noticia. Que um banco, desses das financas, todo estabeleci- mentado, era um valor maior. ]á Ihe haviam dito da sua dimensiio, clava bem para ele dormir mais seu bicho de estimação. E mesmo quem sabe ele encontrasse emprego Iá? Nem que fosse nos canteiros em volta. Afinall, ele tran- sitava de seu banco de jardim para um jardim de banco.

 

 

 

 




   

 

 

Cultura Galega.org
Especiais / Arte / Comunicación / Música / Espectáculos / Historia / Lingua e Literatura / Sociedade /
Certames / Arquivos / Participa / Xénese / Alén da Terra / Zona Cultura / Colaboracións
Correo / Acerca de Cultura Galega.org


Cultura Galega.org é unha iniciativa do Consello da Cultura Galega
©Consello da Cultura Galega, 2000