As últimas novidades do libro http://www.culturagalega.org/lg3/ 2010-03-17T06:13:45+01:00 http://www.culturagalega.org http://www.culturagalega.org/imaxes/footer/titulo.gif text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1876 ¿Que pasaría se alguén fose quen de falar cos animais...? ¿Pero como falan os animais?, ¿que pasaría se fosemos quen de lembrar aquela lingua que quizais algunha vez falamos? Os papagaios, entre outras virtudes, teñen a de dicir palabras, tal fosen humanos. Velaquí unha historia para facerche entender que a natureza hai que coidala. ¡E coidala moito! <br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1875 É peixe? Non. É ave? Non. É persoa? Tampouco. Aitema é un ser único e irrepetible que non teme os bichos, nin o aire nin a area.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1874 O Códice Calixtino é unha das xoias da cultura galega. Conservado na Catedral de Santiago de Compostela, os seus contidos, atribuídos ao papa Calixto II, foron recopilados desde 1160. Nel se conservan textos litúrxicos, narración de miragres, descripcións dos camiños a Santiago e apoloxéticas do rei Carlomagano. Fundamental para a historia medieval de Galiza, esta edición é a primeira no que se presenta o Códice Calixtino traducido integramente á lingua galega por Xosé López Díaz.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1873 O diario literario excepcional dun autor que foi referencia na poesía galega dos anos 50 e 60. Con variados rexistros literarios, Follas de vagar é unha sorpresa que retorna intacta á nosa literatura.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1872 Moitos países americanos acolleron o exilio galego tras a derrota da Guerra do 36. Venezuela recibiu coas mans abertas desde 1939 centos de homes e mulleres que se beneficiaron da solidariedade dun país onde mantiveron acesa a lembranza da terra e a loita polo traballo e a liberdade. O libro inclúe un CD de audio realizado en colaboración co Consello da Cultura Galega e o Arquivo Sonoro de Galicia con diferentes intervencións en actos políticos e culturais do exilio galego, vasco, catalán e republicano español en Venezuela, e a lectura radiofónica do primeiro lance da obra Os vellos non deben de namorarse de Castelao, a cargo de voces da Comisión de Cultura do Centro Gallego de Caracas, transmitida polo programa Ecos de Galicia o 10 de xaneiro. <br><b>[Presentación editorial]/b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1871 Un libro que percorre a obra e a traxectoria literaria dun poeta único e excepcional. Unha biografía argumentada por Carmen Blanco para seguir unha vida como a de Uxío Novoneyra tecida en paralelo aos seus compromisos literarios e humanos que tiveron sempre a Galicia como norte.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1870 <i>Galo Pinto quería engaiolar a Xiana e a vaca Gallarda fixo de casamenteira. No curral, en canto se soubo a noticia, andaban todos ás carreiras: as pitas poñían ovos para facer unha torta, Gallarda preparou a nata, as cabras colleron amoras das silveiras, os porcos apañaron flores, e un coro de ovellas ensaiaba cancións de voda.</i><br> Unha voda sempre é motivo de alegría, por iso todos na granxa estaban tan contentos, todos menos a raposa da matogueira. A ela comíana os demos! Como podía casar a súa nena de prata cun galo tan fachendoso! É que non se decataba de que ao Galo Pinto só lle preocupaba lucirse no casamento? E por riba de vaidoso, interesado! Todo o día a preguntarlles aos convidados polos regalos! O autor do novo álbum da Colección O de OQO editora é Juan Alfonso Belmontes, quen a partir dos encontros e desencontros dos tres personaxes principais (o Galo Pinto, Xiana e a raposa da matogueira) vai tecendo unha singular historia de amor na que tampouco faltan os celos, as penas, os enganos ou a cobiza… Con estes ingredientes a emoción está garantida, e entre enredo e enredo o autor convídanos a que reflexionemos con el sobre os sentimentos. A ilustradora de tan soada voda é Natalie Pudalov, unha artista nada en Rusia pero que vive en Israel desde moi nova. Alí foi onde realizou os seus estudos de arte e deseño gráfico e tras finalizalos completou a súa formación en Alemaña, a onde se trasladou para estudar ilustración. Para o seu traballo nesta ocasión empregou taboleiros de madeira sobre os que foi pintando distintas capas con pintura acrílica e combinándoa con colaxes. No álbum, Natalie concédelle un protagonismo especial aos tres protagonistas do triángulo amoroso. Segundo ela mesma di, a imaxe de cada un deles trata de reflectir as características máis significativas da súa personalidade: A vaidade e o egoísmo son os trazos máis relevantes do carácter do Galo Pinto, de aí que o presente sempre camiñando moi teso, coa cabeza alta e exhibindo unha fabulosa cola. O seu tamaño é maior que o do resto dos personaxes, porque se cre superior a todos, sobre todo á súa prometida. E cobre o rostro cunha máscara que simboliza que se trata de alguén que oculta as súas verdadeiras intencións. Fronte á imaxe afectada do Galo, a noiva transmite naturalidade. As súas roupas son sinxelas e adórnase con flores. Ademais, Xiana é unha vítima do Galo, así que o seu aspecto tamén denota certa fraxilidade (é pequena) e inxenuidade. Na súa caracterización os elementos máis utilizados son precisamente os que inciden na inocencia e pureza do personaxe: é unha leiteira, viste mandil branco coma a neve, a súa pel é de prata… Por último, a raposa da matogueira é humilde e sabia. Sempre aparece nun segundo plano en todas as ilustracións e vixiando que a súa nena non caia na trampa do Galo. Moi orixinal resulta tamén o xeito en que Natalie debuxa os regalos de voda: dentro de burbullas porque na realidade non son máis que promesas baleiras, fráxiles coma pompas de xabón, que corren o risco de romperse e esvaerse se ao final non hai voda…<br><b>[Presentación editorial]/b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1869 Un documento de excepción pola personalidade dos correspondentes e polo seu valor como testemuño dunha parte importante da historia da Galicia do século XX. Nestas Cartas de vellos amigos, Xosé Neira Vilas mantén vivos os vencellos que o unen ao mundo cultural da Galicia do interior e ao da diáspora. Sen sucumbir a saudades paralizantes, convertendo a distancia nun pulo construtivo para o individuo e para a comunidade, concretada metonimicamente nesa rede de amigos que o epistolario está, carta a carta, a tecer.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1868 Mamá gastou todos os seus aforros. Comprou un billete para unha embarcación que nos debía levar a unha terra Onde as nenas non dormen en caixas nin as mamás choran. OQO editora, nunha nova mostra do seu compromiso cos temas sociais, publica o segundo título da Colección Qontextos. Trátase de Caixa de cartón, do autor biscaíño Txabi Arnal, unha obra coa que dá continuidade ao proxecto editorial iniciado en 2008 e que pretende reservar un espazo do catálogo para algúns temas pouco habituais na literatura infantil e xuvenil, coma por exemplo, a guerra, as desigualdades sociais ou a existencia de réximes antidemocráticos. Neste álbum, Txabi Arnal e o ilustrador iraniano Hassan Amekan únense para ofrecer unha crónica da inmigración, mais desde un punto de vista moi diferente ao que a diario nos presentan os telexornais e periódicos. Nestas páxinas non hai análises de xornalistas, nin estatísticas; só a voz valente dos protagonistas deste auténtico drama humano e vai ser unha nena inmigrante a que en primeira persoa nos relate a súa historia. O xénero autobiográfico convértese aquí nun vehículo idóneo para trasladar as experiencias dos que emigran. Pero o seu testemuño alén de ofrecernos unha perspectiva máis humana da inmigración, vainos descubrir a complexidade deste fenómeno que presenta caras moi distintas: a cara da fame e da miseria nos países de orixe, a cara das mafias que trafican con persoas, a cara do odio e da xenofobia coa que o primeiro mundo recibe os estranxeiros… E pese a esta realidade tan desoladora, en Caixa de cartón hai esperanza. Porque esta historia tamén fala de solidariedade, dese vínculo fraternal que se establece entre os inmigrantes; e de segundas oportunidades, como a desta nena que tras perder todo, finalmente é adoptada por unha familia e atopa un novo fogar. O encargado de poñerlles rostro aos personaxes creados por Txabi Arnal nesta ocasión é Hassan Amekan. O ilustrador consciente das penalidades que viven os inmigrantes, sobre todo se son ilegais, constrúe unhas figuras e uns escenarios que parecen de cartón, material co que tenta que nos fagamos unha idea da fraxilidade e desamparo destes seres. Para lograr este efecto, utiliza un papel fino e delicado sobre o que compón imaxes con óleos e colaxes, e logo volve debuxar por riba. Moi significativo resulta que sexa o lume, o elemento que no álbum simboliza a violencia exercida contra os inmigrantes por mor das actitudes racistas. E abofé que poucas cousas hai cun poder tan devastador e que reflicta tan ben a crueldade coma o lume, se temos en conta que os personaxes son de cartón. A isto aínda hai que engadir o poder evocador dese fume negro que anega a páxina e que para nós posúe connotacións funestas (morte, loito). Tanto a estética, como o cromatismo tratan de recrear a atmosfera desta historia tan dura, e unha sensación de melancolía invádenos segundo pasamos as follas do álbum. Todas as figuras aparecen de perfil e caracterizadas dun xeito peculiar, mais axiña unha delas atrae as nosas miradas: a dunha nena, vestida de vermello, a cor da vida, porque ela é unha sobrevivente.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1867 Unha gran novela chea de intriga de principio a fin Velaquí unha novela que arrecende a medo, intriga y pasado, tres dos mellores ingredientes para manter o lector preso a unha cadeira, co libro aberto diante dos seus ollos. Unha historia que tende pontes entre tempos e que deseguro te atrapará ata o final.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1866 Velaquí un lote de contos acabados de pescar, con arrecendo a mar, para seren lidos ao natural. Estes relatos respiran a luz, a cor e a vida que a súa autora, fiel observadora da realidade, soubo mesturar con pingas ben dosificadas de fantasía.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1865 Unha balea solitaria que percorre o mar buscando a súa manda. Un cazador que a persegue sen descanso e non parará ata darlle alcance. Dous protagonistas, e como escenario o inmenso e misterioso océano. Nunha clara homenaxe da autora ao clásico de Herman Melville, Moby Dick, e na liña da tradición dos mellores relatos de aventuras, Paloma Sánchez asina esta narración épica que OQO editora publica dentro da súa Colección Q. Trátase dunha epopea moderna sobre a loita dun home contra as forzas da natureza, pero a obra ofrece ademais outro nivel de lectura máis intimista. Porque esta tamén é unha historia que fala de soidades: a dun vello lobo de mar no seu barco e a dunha balea que un día perdeu o seu grupo nunha tormenta. A autora fragmenta o discurso narrativo en escenas. Cada unha comeza cun verbo: Amañece… ou Anoitece… seguido de puntos suspensivos. Así sabemos que ao día lle sucede a noite, e a cada noite outro día, nunha sucesión que parece non ter fin. Mais ao cazador nada lle importa salvo capturar a súa présa. A súa obsesión non coñece límites, é eterna. Iban Barrenetxea, neste primeiro traballo como ilustrador de álbum, opta por eliminar calquera elemento superfluo que poida distraer a atención dos dous protagonistas da historia. O mariño que debuxa é un home recio, curtido, centrado unicamente na súa persecución, por iso sempre aparece agarrado ao arpón, mesmo cando dorme. Alén desta faceta, o personaxe presenta, sobre todo durante a noite, un lado máis humano. Entón o cazador aparece mirando o ceo, fascinado pola beleza que o rodea, e o seu aspecto suavízase mediante o vestiario (camisón e gorro de durmir). Neses momentos xa non desexa loitar contra a natureza, senón fundirse con ela. As ilustracións tratan de reflectir a soidade dos personaxes e tamén os seus estados de ánimo. Para recrear as emocións dos protagonistas, Iban recorre a imaxes surrealistas coma mares de follas, de xirasoles, de cadeas… Outras veces son o sol e a lúa, coa súa presenza maxestosa, os que nos dan as pistas para interpretar o que vemos. O ilustrador xoga co tamaño dos obxectos. Ora son ridiculamente pequenos (o minúsculo barco do cazador), ora desmedidamente grandes, coma os aparellos (un compás, un farol, unha lente) cos que o cazador trata de localizar sen éxito a balea. Chiscadelas que lle serven para introducir unha nota de humor e mais para pór de manifesto, dunha maneira moi visual, a inutilidade dos esforzos do home fronte ao poder da natureza. Pero o álbum aínda nos reserva unha sorpresa final: esa imaxe enigmática da garda que mostra un barco cuberto de hedras e un arpón abandonado, e que deixa no aire unha pregunta para que os lectores a contesten. Que foi do cazador?<br><b>[presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1864 <i>María bailaba. Oía a choiva e bailaba. Oía o timbre e bailaba. Oía os paxaros pola mañá e bailaba. E mesmo as cousas que ela tocaba daban en bailar. Sara quería debuxar o mundo. Subía ás árbores e debuxáballes mazás, miraba o ceo e debuxáballe estrelas, miraba as flores e debuxáballes vestidos. Xoán oía o que as cousas dicían porque, no canto de dúas orellas, tiña dez. Cando naceu, a súa nai preocupouse ao verlle tantas orellas, mais Xoán, que a oíu, amosoulle un gran sorriso. Cando Rodrigo inventou unha gran rede, cazou os planetas e púxoos a dar voltas dentro da súa casa, todos dixeron: Rodrigo é inventor!!! e daquela saíronlle anteollos. Antía, no canto de cabelos tiña flores. Por iso algunhas persoas pensaban que, en vez dunha nena, era un testo. Esta confusión non a amolaba porque sabía que, cando florecía, a súa cabeza era realmente fermosa. Cando Catarina naceu, imaxinou que era unha mazá. E, como para ela imaxinar algo e ser ese algo era o mesmo, co tempo foi un gran de arroz, un peixe e unha lagoa.</i><br><br> Existe un mundo que brota da cabeza dos protagonistas deste libro de relatos e tamén dos seus pés, das súas orellas, dos seus oídos. Son nenos e nenas que inventan bolboretas para adornar os seus paseos ou que debuxan o sol no medio do inverno, ou que sementan letras para inventar contos. Son nenos e nenas que constrúen o Mundo á súa propia medida: un mundo que reborda imaxinación e poesía. María, Sara, Xoán, Rodrigo, Antía e Catarina viven e crecen en lugares lonxanos ou cercanos, nalgures. Coñécense. Xogan e saltan. Comparten historias. O azar úneos ou sepáraos... “Un mundo raro” presenta unha serie de experiencias infantís para reflexionar sobre o mundo que rodea os cativos, achegarse ao seu contorno, aos seus pensamentos e, por extensión, facer ese mundo máis asequible aos adultos, tan carentes de lembrar a súa propia nenez. María José Ferrada aplica unha estrutura narrativa flexible, alternativa á fórmula do conto tradicional, con historias que, ao atoparse, dan orixe a poemas e micro-relatos. As historias transcorren en espazos cotiás que Nicolai Troshinsky mestura con paisaxes de carácter onírico e siluetas recortadas de follas de papel impreso, con motivos cromáticos ou gráficos.<br><b>[presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1863 <i>Isto é o que se conta delas. Elas viven no fondo. No fondo do bosque, da montaña, do deserto, do río.</i> <br>Este libro é un “canto ao feminino”, tal e como o definiu o xurado do II Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado, que o distinguiu cunha mención especial. Trátase dun texto poético e cheo de musicalidade, que se complementa cunha linguaxe plástica limpa, clara e suxerente, de ilustracións sereas e delicadas, con cores suaves; imaxes de gran valor simbólico.<br> Auga, Terra, Lume e Aire representan a esencia do noso mundo, danlle sentido e fan que todo funcione como unha cadea sen interrupción, por iso o seu obxectivo é xerar vida... “Elas” é unha proposta delicada, en forma de poema, que nos remite aos esenciais Catro Elementos e á presencia constante e telúrica delas, as mulleres.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1862 Premio Risco de Creación Literaria 2009<br><br> Esta obra sitúanos nos primeiros anos do século XIX, cando a ambición do Gran Corso, o emperador Bonaparte, é unha ameaza para todas as nacións europeas. O protagonista, un rapaz da Costa da Morte, vai reflectindo a súa vida na aldea natal preto do cabo Vilán ata enrolarse na Armada onde participa na defensa da cidade de Ferrol, que fora atacada por unha escuadra británica. En Cádiz é testemuña do maior combate naval que viron os séculos nas augas do Estreito de Xibraltar, acontecido fronte ao cabo de Trafalgar o 21 de outubro de 1805, data que serve de título á obra, onde os británicos, que abateran unha frota combinada de navíos franceses e españois, arrebataron a hexemonía dos mares ás potencias europeas. En pouco tempo cambian as circunstancias, de xeito que os franceses mudan de aliados en inimigos e os británicos, no contrario. Os intereses da política amosan o dobre xogo dos representantes das nacións. O tema tratado por este excelente artífice da prosa realista que é Hixinio Puentes é recorrente na súa traxectoria do mar, dos navíos de liña e das fragatas.<br> Profundo coñecedor da sociedade da época, tanto civil como militar, o autor afonda unha vez máis, cun estilo altamente expresivo, nun anaco da nosa historia, contada paso a paso, sen reticencias, sen traxedias, pero sen caridade, exactamente tal e como a vida discorre.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1861 Velaquí un percorrido pola historia dun símbolo necesario para a construción da identidade galega. Achegamento científico á figura de Prisciliano, este libro aborda a súa relevancia para a cultura galega, sobre todo desde o século XIX ata os nosos días. Neste libro imos "reencontrármonos con nós mesmos, isto é, coa historia que nos fixo e da que vimos". Coa súa lectura "achamos resposta a varias interrogantes que outros textos anteriores sobre Prisciliano nos suscitaron. Para ese camiño cóntase aquí cun magnífico guía, perito en moitos camiños e autor de moitas páxinas documentadas sobre a historia particular do cristianismo galego". (Do "Adro" de Mª Pilar García Negro)<br><b<[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1860 Relato histórico dunha das facetas da experiencia colectiva dos galegos. Este libro incorpora, dun xeito novidoso, a tradición enogastronómica e literaria conxugándoa coa sensibilidade popular e a memoria viva da cultura do viño en Galicia. Como achegamento á historia cultural do viño en Galicia, <i>A rosa do viño</i> é un traballo de investigación histórica que emprega fontes en boa parte inéditas. Relata con rigor unha faceta relevante da experiencia colectiva dos galegos para constatar a realidade dun ethos étnico, patente no modo enxebre de beber. E analiza o tránsito da bebida comunitaria a unha concepción individualista do xeito de beber.<b><br>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1859 A diversidade lingüísticfa é un feito cada vez máis presente na vida cotiá dos cidadáns. Actualmente en Galicia non resulta tan exótico nin anecdótico escoitar falar árabe, chinés, wolof, mandinga, bengalí, caboverdiano... A situación actual no ensino das linguas está a mudar. A presenza cada vez maior de persoas estranxeiras estase a revelar como un aspecto importante nesa mudanza de perspectivas, obxectivos e metodoloxías no ensino de novas linguas. Neste volume colectivo os diferentes autores achéganse á diversidade lingüística e cultural dende diversas ópticas: tratan aspectos relativos ao ensino e aprendizaxe de linguas na escola pluriolingüe, cuestións de políticas lingüísticas educativas, aspectos metodolóxicos e ámbitos nos que as linguas de especialidade son o centro do interese.<br><b>[Contracapa do libro]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1858 <i>Feministas galegas. Claves dunha revolución</i> en marcha de Mónica Bar Cendón pretende mostrar o papel do feminismo na consolidación democrática e como se foron filtrando os seus postulados ata formar parte dos asuntos de Estado na actualidade. Tanto as feministas da transición, herdeiras da revolución cultural do 68 e dispostas a darlles a volta ás súas vidas en defensa da coherencia ideolóxica, como as dos anos 2000 decataríanse de que «facerse feminista» implicaba chocar cun mundo remiso aos cambios e ao relevo no poder. O cuestionamento da vida das feministas comezaba co propio corpo e debía tirar abaixo a primeira estrutura represiva para a muller: a familia e as cadeas conxugais. Implicaba desvincularse do mundo íntimo, sentimental, para abrirse camiño ao público, ao da razón, ao da xustiza, seguindo como un grito de guerra o lema da norteamericana Kate Millett: «o privado é político». <br> Incomprensiblemente negado, o movemento feminista propiciou probablemente os cambios sociais máis profundos levados a cabo durante a transición política. A determinación das feministas de tomar por xustiza o mundo público masculino desencadeou unha fonda batalla interna e externa que conseguiu deixar sinal. Nesta obra coral, Mónica Bar «dálles a voz» ás protagonistas da historia e abre canles polas que poidan discorrer novas investigacións e reflexións sobre o feminismo, imprescindible para a sociedade contemporánea.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1857 Edición bilingüe galego-castelán, con fotografías de Tino Viz.   “Este é o libro do home que se emociona cando descobre que os devanceiros saíron de Rus, entre Vivente de Ardaña e a Terra das Cereixas, no val do trigo e as fervenzas. E quere volver. Cre que <i>debe</i> volver.   Este é o libro dun crente condenado.   Aquí comeza non unha arqueoloxía do saber, senón unha xenealoxía do sentir."<br><b>[Fragmento da introdución por Xurxo Borrazás]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1856 VII Premio Barriga Verde de Textos para Teatro de Monicreques na categoría de adultos, <i>Auga que non vas beber...</i>, destaca pola axilidade e a ironía dun texto dramático que entronca co “teatro de Cachaporra” na tradición de Barriga Verde, Blanco Amor e Dieste. O seu autor constrúe un musical satírico para monicreques que, inspirado na tradición oral anticlerical ibérica, conta os amoríos do Padre Damián, párroco de Agolada, cunha moi coñecida Carolina.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1855 Gañadora na modalidade de teatro para nenas e nenos do Barriga Verde 2009, <i>Bon appétit</i> é unha peza de estrutura clásica que ofrece un canto á gastronomía, en que están "moi ben aderezados" os ingredientes dramáticos e culinarios, ademais de adaptarse perfectamente ao teatro de monicreques.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1854 Poesía organizada á maneira dun bestiario, e no que describe a dureza do sentir o amor en pasado, a dor do desamor. Pero sen deixar nunca de ser unha poesía popular e sen esquecer a súa intención de escribir sobre un tema eterno con imaxes actuais.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1853 Esta publicación pretende ser un argumentario sinxelo e clarificador, ao tempo que sólido e rigoroso, que axude a sociedade galega a comprender e superar aquelas valoracións e interpretacións subxectivas, ideoloxizadas desde unha óptica exclusivamente partidista, erróneas ou perversas que perseguen o obxectivo de actuaren de freo ao camiño da necesaria reposición e normalización de usos para a lingua galega no seo da súa sociedade. Co gallo de ofrecer unha análise dos prexuízos máis comúns que difunden os negacionistas do idioma, sae publicado este esperado libro útil, unha obra rigorosa que, paseniño e cun ton distendido, avanza até desmontar por completo, unha por unha, as principais falacias que ao correr da historia se veñen vertendo sobre a lingua galega, facendo fincapé naquelas que, por diversas razóns que tamén o libro pon de relevo, a día de hoxe teñen un maior calado na sociedade. <br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1852 Pablo Carpintero Arias e Xoán Ramón Marín Martínez recollen, como eles mesmos din, a nosa riqueza de instrumentos musicais e aproxímannos á súa historia.<br><br> Trátase dun traballo minucioso de descrición dunha realidade que, coma tantas outras, permaneceu ao longo dos anos no uso, no presente da vida das persoas e do xeito de se relacionar. A necesidade, hoxe en día, de aprehendela en forma de saber dá conta da posibilidade de transformarse nun pasado, nunha cuestión museística. Por iso, ademais da referida minuciosidade, este libro escribiuse nunhas coordenadas cualitativas que me gustaría analizar.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1851 Nesta carta arqueolóxica céibanse do esquecemento cento vinte xacementos prehistóricos localizados no concello de Cerdedo.<br><br> Todos os xacementos inventariados foron gravemente alterados ou mesmo destruídos.<br> A meirande parte dos xacementos forno parcial ou totalmente estragados pola acción do home.<br> Ningún dos xacementos goza de medidas para favorecer o seu coñecemento ou para garantir a súa preservación.<br><b>[Contracapa do libro]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1850 Os ríos percorren un país, artellan a súa xeografía e delimítano. Galicia é o país dos mil ríos. Esta guía, amais de fornecer unha descrición xeográfica das principais cuncas fluviais galegas, é un compendio de todo o que os ríos simbolizan na cultura galega. Desde as lendas, as festas e a literatura relacionada con eles ata a cultura da auga, o patrimonio artístico e as rutas que converten os ríos nunha verdadeira canle de comunicación.<br><b>`Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1849 A nova novela de Paul Auster. Unha viaxe polas escuras estremeiras que separan verdade e memoria.<br> Escrita seguindo o fío dunha narración en espiral, Invisible conta a historia de Adam Walker, un estudante da novaiorquina Universidade de Columbia que, nunha festa, coñece unha parella de franceses, o enigmático Rudolf Born e a sedutora e silandeira Margot. As relacións deste triángulo perverso van involucrar a Walker nun inesperado acto de violencia que alterará o curso da súa vida.<br><br> Nesta novela, Paul Auster apreixa o lector nunha trama que se espalla desde os anos de oposición á guerra do Vietnam, na década de 1960, ata os inicios do século XXI.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1848 Premio Novela Europea Casino de Santiago 2008 <br><br> A novela desenvólvese no Londres da posguerra, logo de que a cidade sufrira os bombardeos dos avións alemáns, e conta os acontecementos e os sentimentos que van unir os destinos de catro mozas que intentan superar a memoria das privacións e os sufrimentos padecidos. Con ela, a Biblioteca Compostela de Narrativa Europea, que Galaxia publica coa colaboración da Concellaría de Cultura do Concello de Santiago, chega ó seu número 19 e inclúe no seu catálogo unha das autoras máis premiadas entre as escritoras británicas das últimas xeracións. <br><br> A novela de Sarah Waters pescuda nas raíces da vida de catro personaxes que, no Londres de 1947, sofren as consecuencias da guerra. A novela persegue o fantasma do pasado que obsesiona a Helen e que fai esmorecer a relación prohibida que mantén con Julia, unha autora de éxito a quen coñeceu durante a guerra. Indaga nas razóns polas que Kay, unha heroína dos bombardeos, vaga inconsolable polas rúas da cidade ou na historia de Viv, unha muller nova e engaioladora que non consegue abandonar o seu amante, antigo soldado casado e cabeza de familia. <br><br> En <i>A rolda nocturna</i>, Sarah Waters destila pouco e pouco os acontecementos e os sentimentos para descubrir o segredo que agochan. Recúa no decurso das vidas dos seus personaxes ata chegar aos meses arrepiantes dos bombardeos alemáns sobre Londres. ¿Que é o que realmente une o destino da xente? A escritora consegue mergullar lectores e lectoras nun xogo de pistas palpitante, inzado de reviravoltas estrañas e complicidades inesperadas que as consecuencias da guerra non fan máis que agudizar.<br><b<[°Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion http://www.culturagalega.org/lg3/novidade.php?Cod_prdccn=1847 Editorial Trifolium, dentro da súa colección Contextos, ven de sacar do prelo a tradución ao galego de <i>Don Ramón María del Valle -Inclán</i>, biografía da que é autor Ramón Gómez de la Serna.<br><br> Supon esta biografía a guía íntima da vida e os segredos persoais da alma de Don Ramón Máría del Valle-Inclán. Gómez de la Serna chegou nesta obra ao logro dramático e expresivo do cadro dunha vida difícil e máxica, facendo que don Ramón Máría del Valle-Inclán pouse, como nun filme, gallardo e apostólico, revelando toda a súa vida por orde de andanzas, éxtases e calvarios.<br><b>Presentación editorial]</b>
Warning: Unknown: 1 result set(s) not freed. Use mysql_free_result to free result sets which were requested using mysql_query() in Unknown on line 0