As últimas novidades do libro lg3/ 2012-02-08T10:23:23+01:00 http://www.culturagalega.org imaxes/footer/titulo.gif text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2339 Premios de Relatos ‘Mulleres Progresistas’ 2007-2011<br><br>O Premio de Relatos Mulleres Progresistas foi convocado por vez primeira vez no ano 2006, vindo substituír o xa veterano de Novela, cun obxectivo moi claro: animar e fomentar a escrita de narrativa en galego por mulleres, e nada mellor para isto que facer esa convocatoria desde o formato do relato, verdadeiro banco de probas de todo tipo de argumentos e voces e de maior poder de convocatoria para todas aquelas que algunha vez pensaron en contar algunha historia en negro sobre branco.<br> O resultado final e concreto é este recompilatorio: quince pezas breves dun total de once autoras entre gañadoras, finalistas e mencións especiais do I, II, III e IV Premios, que veñen amosarnos a riqueza temática e de estilos da narrativa galega escrita por mulleres, pero, sobre todo, que veñen dar forma e corpo a un entusiasmo compartido.<br> Relación de relatos e autorías incluídos na obra: I Premio (2007) Mans coma nubes, Rosa María Llorente Suárez (1º Premio) O sono de peneque, Pilar Ortega Pereiro (2º Premio) II Premio (2008) Miserere, Fátima Peón Torres (1º Premio) Surrealidades, Clara Rodríguez Giráldez (2º Premio) Pel de pataca, Mar Guerra Cid (3º Premio) Renovación, Josefa de la Esperanza Mandelo Estévez (Finalista) Farakha, María Cristina Pavón Mauriz (Finalista) III Premio (2009) Terapia mnémica, María Cristina Pavón Mauriz (1º Premio) O último abril, María Xosé Castelo Lestón (2º Premio) Tesalónica, Teresa Barberena Fernández (3º Premio) Coherencia, María Cristina Pavón Mauriz (Mención especial) IV Premio (2011) Bonecas, Beatriz Lorenzo López (1º Premio) Ruído Branco, María Cristina Pavón Mauriz (2º Premio) O Carteiro, María Xosé Castelo Lestón (3º Premio) Miseria, Soledad Agra Tuñas (Mención especial) <br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2338 Desde hai trinta e cinco anos, Damián traballa como operador de cabina no mellor cine da cidade. Cando recibe a noticia de que a sala vai desaparecer e que todos os empregados serán despedidos, a súa vida experimenta un cambio extraordinario que tamén afecta a Marga, a súa dona. Dun xeito progresivo, os seus corpos comezan a se volver transparentes, invisibles aos ollos das persoas que viven ao seu redor. Empregando recursos da novela fantástica e combinando o suspense cunha delicada melancolía, Fantasmas de luz fálanos dun dos grandes dramas contemporáneos: o da exclusión e a invisibilidade a que se ve sometida unha parte da sociedade. Fantasmas de luz tamén quere ser unha homenaxe ao cine, tanto ás vellas salas que foron esmorecendo como ás grandes películas que, sen ser a vida mesma, «axudan a entendela e enchen de esperanza o corazón». <br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2337 Dona Paz é unha pombiña que vive a rentes do ceo. Nunha casiña moi linda entre as torres dunha igrexa. En conto o día amañece vai pasear moi cediño, para ver que cousas pasan polas prazas e os camiños. O día 30 de xaneiro celébrase o Día Escolar pola Paz en conmemoración da morte de Mahatma Gandhi, unha data que contribuíu nos centros educativos de xeito moi especial á difusión da Educación para a Paz. A pomba dona Paz é un relato concibido para que os lectores e lectoras máis novos participen tamén dos valores da construción pacífica da sociedade e da cidadanía democrática. Un libro que é un vieiro da esperanza cara a un mundo en paz e igualdade.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2336 O mundo poético de Luís Pimentel<br><br>Luz Pozo percorre neste ensaio o particular universo creativo do poeta lugués Luís Pimentel (1895-1958) —un dos seus guieiros literarios—. Esta obra foi publicada por vez primeira en 1990 e agora cobra nova vida na presente edición, corrixida e ampliada pola autora. <br> Pozo Garza parte do poemario pimenteliano Barco sin luces, publicado postumamente en 1960 —logo de moitos intentos de edición por parte do autor— para achegarnos ao universo dun home en conflito, comprometido co seu tempo pero atormentado pola soidade, a anguria ante a morte e o desacougo existencial. <br> O escritor e crítico literario Román Raña afirma no Limiar que «o lector ten nas súas mans un estudo cheo de poderosas iluminacións e profundidade de análise». Luz Pozo indaga na forma depurada, aparentemente sinxela de Pimentel, onde descobre tesouros de relevacións vivenciais. Mais, sobre todo, descobre a fórmula axial, ontolóxica e lingüística dunha fraxilidade da existencia, que afecta tanto ao poeta como ao seu emotivo, ferido e reservado universo.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2335 Anticipándose á súa publicación en inglés, Editorial Galaxia pon nas mans dos lectores e lectoras galegos <i>Diario de inverno</i>, o novo libro de Paul Auster. Unha novela na que o escritor reflexiona sobre a súa vida a través do relato dos momentos que deixaron pegada na súa imaxinación.<br><br> A nova novela do autor de Brooklyn Follies encaixa á perfección no que a crítica denomina “autoficción”: o novelista escribe sobre si mesmo e convértese en personaxe, a súa vida queda apreixada no papel e é lida como unha narración. Auster comeza o libro con 64 anos, coa vivencia do que el chama “o inverno da vida”. A partir de aí, o xogo da memoria vai ir tecendo unha narración en segunda persoa no que os pormenores da vida acaban por adquirir unha significación que, aparentemente, non tiñan. O divorcio da súa nai e a súa morte, a mocidade e as manifestacións universitarias contra a guerra do Vietnam, o case mortal accidente de coche da súa segunda muller, a escritora Siri Hustvedt, e do seu fillo, a relación cos diferentes lugares nos que viviu, a súa estadía en París... a rememoración do día a día debuxa sutilmente unha historia chea de suxestións e incitacións á reflexión sobre a ferida do tempo e a escritura.<br><br> <i>Diario de inverno</i> non é a primeira vez que Auster escribe sobre si mesmo, pois xa en en 1982 publicou <i>The Invention of Solitude</i>, libro no que contaba os derradeiros anos da vida de seu pai.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2334 text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2333 O viaxeiro destas páxinas é deses tipos pouco dados a conxugar en primeira persoa heroísmos e bravuras. No canto das xeografías da anaconda, o tigre ou as moscas tse-tse prefire a máis modesta, é un dicir, da centola. Así emprende a viaxe a unha terra mítica, que el quere despoxada de calquera clase de verniz espiritual: non se trata dun Xacobeo bis. Mais non por iso deixa fóra da mochila as preocupacións dunha alma que, ante as paisaxes do Atlántico, combina un agarimo infinito cun sentido crítico encirrado polas desfeitas do feísmo. Con todo, o que á fin prevalece é a proximidade á xente, a curiosidade polo lendario e un cultivo case obsesivo da memoria (colectiva e individual), ademais da ambición, nunca menor, de dar unha imaxe do tempo que vai pasando. Deste xeito trázase o rumbo dunha viaxe que será tamén a de cada lector. Con cita en Fisterra.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2332 Premio de Novela por Entregas La Voz de Galicia 2011<br><br>Diana Maroto, unha moza brasileira de vinte anos, desaparece en Oregón. A policía búscaa sen éxito ata que un equipo de mergulladores atopa o seu corpo a tres quilómetros da ponte do Bibei, desde onde fora tirada ao río tras ser apuñalada. A súa compañeira, Camelia V.P. encóntrase unha vez ao mes cun construtor no motel Trópico. A doutora Carme M. T. esfórzase por atopar as palabras axeitadas cando Rafael B.D. se presenta na súa casa cun ramo de rosas para expresarlle a súa admiración. Aurora P.G., unha doante cero positivo, sofre cada noite a violencia do seu home. Os membros da brigada antiinciendios enfróntanse a esa nube sucia que percorre a ladeira do monte. Eis algunhas das historias que se mesturan nos límites de Oregón, na cidade cero, ese lugar sombrío debuxado pola precariedade e os proxectos truncados pola sorte adversa. Vidas cruzadas de personaxes que viven nas marxes, tramas paralelas que conforman un mosaico incompleto, aínda que representativo das maiores inxustizas e contradicións das sociedades urbanas do noso tempo. Tras os éxitos rotundos obtidos por Asasinato no Consello Nacional e Dime algo sucio, premio da Semana Negra de Xixón, Diego Ameixeiras consolídase con Historias de Oregón, co seu característico estilo directo e conciso, como auténtico mestre do xénero negro máis contemporáneo. <br><b<[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2331 Relatos de terror reúne oito contos de Lovecraft (“A tumba”, “Do máis alá”, “Herbert West, reanimador”, “O can”, “A ceremonia”, “El”, “A besta da cova” e “O alquimista”) que amosan como este xenial autor foi o inventor dun novo xénero, o conto materialista de terror, no que utiliza os símbolos que se manteñen no inconsciente das persoas para espertar eses terrores ancestrais que xacen dentro do noso cerebro. Trátase desa literatura de terror «cósmico» que se dirixe á parte máis fonda do cerebro, dominada polos instintos e emocións que están na orixe do xénero humano.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2330 Personalidades autodestrutivas, un ambiente cruel cos débiles e un mundo que devora o excepcional serven para recrear unha historia onde a subxectividade e a falta de comprensión afogan o protagonista que, por primeira vez na súa existencia, terá que agarrar o leme e atacar os cimentos da súa vida e de canto o rodea.<br><br> Juan Parcero naceu en Moaña e, malia cursar estudos técnicos, a súa vocación literaria sempre permaneceu latente. Lector febril e escritor vocacional, ser premiado por un dos seus relatos no 2010, axudouno a afondar na súa faceta artística. autor de varias curtametraxes e relatos curtos, esta novela defíneo como un escritor de intensidade e fondura.<b><br>[Contracapa do libro]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2329 Unha sorprendente historia de ciencia ficción. Unha novela orixinal, fresca, intelixente e imaxinativa.<br><br> Ano 2044. Achégase o aniversario de Lena. Cal será a sorpresa preparada para os amigos e as amigas polo seu pai? Cada ano sorpréndeos dun xeito diferente. Pero o que vai pasar este ano ninguén podía imaxinalo… de feito, incluso pode ser que todos perdan a vida. 2044 é unha novela futurista que nos mergulla nun universo de realidade virtual no que, para sobrevivir, os protagonistas van ter que descifrar o estraño significado dunhas pistas e enigmas baseados en números enigmáticos. Unha novela de intriga nun universo probable que pode chegar a ser tremendo. Os protagonistas non saben onde remata a realidade e comeza o universo virtual… Ti verás que tampouco.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2328 ...e outros contos para ler de noite.<br><br> Desde pequeno fascinoume o poder que pode alcanzar o terror na psique humana. A potencia do que pode chegar a provocar é infinitamente superior á que poidan ter outros principios abstractos como o amor, a necesidade ou a amizade. Pódese chegar a desconfiar ou descrer deses valores, mais sempre se lembrará o terror como algo palpábel, real... O terror aterroriza sempre. O terror é unha das poucas emocións que invariabelmente fica adherida á alma, como unha carracha á que extraes o abdome pero do que permanece a cabeza, encarnizada no profundo do teu espírito. Aí aniña e pode chegar a pasar discreto, pero xamais desaparece. Revívese, rememórase unha e outra vez. Só abonda con activar os resortes pertinentes para que volva cobrar plena vida e sinistralidade.<br><b>[Fragmento da Introdución]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2327 Nas montañas da loucura é, se callar, a obra máis madura de H.P. Lovecraft, unha novela que combina especialmente ben o elemento sobrenatural, de ficción científica, e unha constante tensión que vai en aumento páxina a páxina até chegar á catarse final. O tema da cidade perdida ou abandonada nun lugar recóndito da Terra xa non é novidoso na produción literaria do autor, e tampouco outros motivos recorrentes nos mitos de Cthulhu, mais a combinación de todos os elementos que compoñen esta novela fan dela un dos maiores fitos na historia da literatura de terror sobrenatural.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2326 Chegou o momento. É tempo de acción.<br>br>Chegou o momento de actuares, de proclamares con firmeza que a Humanidade non vai seguir a padecer os despropósitos deste mundo fundamentado na opresión e na crise recorrente.<br> Ben sexa secretamente reunidos en Bilderberg ou a cara descuberta en Davos, os patriarcas financeiros seguen a impoñer a súa ditadura económica e dítanlles a Parlamentos cada vez máis impotentes como e cando suprimir os Dereitos Humanos e Sociais da cidadanía. Os mesmos que bendicen ditadores e paraísos fiscais a prol da súa estabilidade, e que temen os cidadáns responsabeis e soberanos do seu destino.<br> Mediante esta publicación coas súas reflexións recentes, Federico Mayor Zaragoza (Director Xeral da UNESCO entre 1987 e 1999) exhórtanos a implicarnos, reconstituírnos democraticamente e converternos de súbditos a cidadáns plenos; de silenciosos a participativos; de espectadores a actores. O que hoxe acontence nos países árabes demóstranos que o futuro non está escrito e que a libre circulación de información xogará un papel determinante.<br> A mordaza xa non serve contra as novas tecnoloxías de comunicación. Cando mesmo os silenciados conseguen cambiar o seu porvir coa forza das palabras, a postura do silencioso vólvese cómplice do pasado, asfixiante, indigna.<br> Un novo mundo á altura da dignidade humana podería, por fin, construírse nos albores do século XXI.<br><b>[Nota do editor]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2325 Opinaba Cesare Pavese, aló polo ano 1950, nun ensaio publicado en L´Unità de Roma, que os mestres máis inmediatos do novelista, ensaísta e poeta escocés Robert Louis Stevenson foron, sen lugar a dúbidas, Flaubert, Maupassant e Merimeé. Iso quere dicir, apuntaba o gran poeta e novelista italiano, que con Stevenson entra na prosa en lingua inglesa, e acada exótica fascinación, a lección estilística dos naturalistas franceses, a elección da palabra xusta, insubstituíble, o sentido da cor, do son, do matiz esencial, do detalle observado con exactitude e, ao mesmo tempo, a aversión a todo exceso romántico ou sentimental.<br><br> Lembremos, con Pavese, que a cultura occidental no tempo de Stevenson (fins do século XIX e principios do XX) atravesou unha crise de desgusto polo ambiente imperante, o que provocou a busca dun paraíso e dunha xustificación. Unha maneira tan boa coma calquera outra de polemizar —de vivir— coa propia sociedade.<br><br> O breve e pouco coñecido ensaio de Stevenson Apoloxía dos ociosos é, precisamente, un canto á vida. Nel, o xenial autor desvela os ingredientes esenciais da súa visión vital. A sabedoría da ociosidade, por exemplo, enfocada á certeza de que non hai deber máis infravalorado que o de ser felices. Ou a ociosidade como concepto revolucionario: se unha persoa non pode ser feliz sen estar ociosa, ociosa ten que permanecer.<br><br> Para Stevenson, a ociosidade, que non consiste en non facer nada, senón en facer moitas cousas non recoñecidas nos dogmáticos formularios da clase dirixente, ten tanto dereito a manter o seu lugar como a mesma laboriosidade. E goza dun camiño inescusable: o que discorre por vieiros pouco frecuentados, que a levarán ata a solaina do sentido común.<b><br>[Nota do editor]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2324 <i>Un can e un gato coñecéronse. O gato dixo: Miau! O can dixo: Guau! Pero non se entenderon. Dous animais atópanse, xogan, enfádanse, sepáranse, bótanse de menos… e volven xogar.</i><br><br> Na idade infantil é moi común vivir conflitos entre amigos e frustracións derivadas das relacións. Do mesmo xeito que sucede co can e o gato, as emocións van acompañadas de reaccións e expresións do corpo: alteracións na circulación, cambios respiratorios, secrecións glandulares, mudanzas de humor… <br> Os cambios impostos polo desenvolvemento da personalidade, o crecemento, a socialización e a conquista de espazos de independencia son factores que desestabilizan e dan lugar a enfados e comportamentos negativos; de aí a importancia de buscar mecanismos para controlar a situación, esquecer o mal humor e fomentar a alegría, o autocontrol e o benestar. <br> Esta sinxela historia da relación entre un can e un gato axuda a proxectar situacións conflitivas na mente dos nenos e a comparalas, consciente ou inconscientemente, con outras experiencias emocionais. Igual que nesta historia, a ledicia e a aceptación dos outros fannos sentir agarimo e converten o mal humor en optimismo.<br> Unha proposta orixinal pola súa intención estética, para gozar e emocionarse a partir dos tres anos.<br><b>[presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2323 Compostela, Barcelona, Europa durante a Segunda Guerra Mundial, Nova York a fins do século XX, son os escenarios dunha obra narrativa que ergue un sólido universo e entra na alma dos personaxes para nos falar cunha voz intensa sobre a identidade, a culpa, o amor ou a liberdade. <br> A nova novela de Riveiro Coello iníciase na primavera de 1982 en Barcelona co achado dunha carta e vai espallando a súa trama por Compostela, Nova York e a Pobra do Caramiñal. O autor de As rulas de Bakunin consegue artellar unha novela na que aventura vital, epopea social e interese narrativo se xuntan. As historias de Diana, que na Barcelona de 1982 atopa unha carta onde se descobre un pasado familiar ata daquela agochado; a dos últimos días da vida dun intelectual en Compostela, que lega ao seu fillo un enigma aínda non resolto; os intentos de Bob, un fotógrafo retirado de Brooklyn, por salvar a Bernie, un amigo que probou o suicidio, e a historia do destino ignoto dunha muller que se debate por conservar os últimos gromos da memoria. <br> Velaquí unha trama na que a resolución das liñas narrativas lle pide tamén ao lector ou lectora un posicionamento perante o narrado que o ha implicar ineludiblemente na novela. Escrita co característico estilo preciso e envolvente de Riveiro Coello, Laura no deserto é unha das grandes achegas narrativas da novela galega contemporánea.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2322 Escoitamos no <i>Caderno do mendigo</i> (terceiro poemario en galego do autor) a voz dun ser que nos fala dende a marxe, dende fóra do espazo e do tempo e que atopa na verba o único pan que levarse á boca. Poemas sobre a desposesión e o baleiro, palabras mortas de fame que tripan o corazón dos pícaros. <br> Luís Valle (Lugo, 1977) é autor de Zigurat (Scio, Lugo: 2001), Epitafio y corona para Manuel Quiroga (De la luna libros, Mérida: 2007, finalista do Certamen Internacional de Poesía Martín García Ramos), A caída (PEN Clube de Galicia: 2009, VII Premio Caixanova) e Fedor (Sotelo Blanco, Santiago: 2011, XXIII Premio de Poesía Eusebio Lorenzo Baleirón).<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2321 María do Carme Kruckenberg naceu en Vigo en 1926. En Barbantesa ten publicado A voz da auga e O enigma do segredo. A autora leva 20 libros editados en galego, 9 libros en castelán e está premiada con 14 distincións. Jazz espido un e dous integra, nunha perfecto simbiose, escritura, música e debuxo. Os textos sobre grandes instrumentalistas e voces do jazz, veñen acompañados de espidos masculinos e femininos que ilustran os movementos e sentimentos dos versos e que levan a sinatura inconfundible de María do Carme Kruckenberg: imaxes feitas palabras que expresan a grande admiración da autora pola música do jazz.<br><b>[Lapela do libro] text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2320 Antón Castro ve morrer os días atado ao horario dunha fábrica de conglomerados; dubidando de quen é, de onde ven e cara onde vai. Ponlle a cara ao presente co apego que sente cara seu único amigo Xulio Hernández, un compañeiro de traballo amigo do alcol, cuxa filla abrirá os ollos de Antón, flotando malamente nun mar de inxenuidade impropia dun home que leva medio século tentando pasar pola vida evitando que a vida pase por el, e loitando contra aquela frase que dicía que “na miña soidade vin cousas moi claras, que non son verdade”.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2319 Camiñando cara o Campo da Estrela no ano 1919 <br> O autor anónimo, quen asinou a súa relación de viaxe cara a Santiago de Compostela co pseudónimo do seu lugar de residencia, Saint-Laurent-d’Arce, na Xironda, en Francia, fixera esta viaxe para cumprir unha promesa: se sobrevivía á Primeira Guerra Mundial (1914-1918), coñecida coma a Gran Guerra, lle daría as grazas ao gran apóstolo Santiago de Galiza.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2318 Limiar de Carmen Blanco <br> A súa obra poética e ensaística está marcada por unha profunda conexión co surrealismo como filosofía vital asentada no amor, na liberdade e na beleza. O espírito libertario, a procura da paixón e a intensidade, a sensualidade e un erotismo de raizame telúrica e apertura cósmica informan a linguaxe desta poeta do desbordamento. <br> Este libro contén unha serie de emanacións vitais que, coma no caso dos síntomas volcánicos, constitúen formacións de cinsa, pedra, lava e rocha metamórfica. A “Cinsa”, escrita entre o ano 2004 e o 2010, poetiza o abandono do mundo rural galego e o seu resistente corazón residual, en loita contra o esquezo e o desleixo, e tentando sempre integrar a morte na vida e a vida na morte. A “Pedra” foi experimentada como sentimento megalítico a través dunha vida vivida en Bretaña, onde precisamente se escribiu o texto, en Roazhon, en abril do ano 2005. A “Lava” foi soñada desde a infancia no misterio de Pompeia, a onde viaxei en febreiro do ano 2009, na procura do magma, ó encontro do enigma da beleza e do amor. A “Rocha metamórfica” quere petrificar salvaxemente a linguaxe de Eros, na celebración carnal antiplatónica. <br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2317 “Galicia é probablemente unha das comunidades autónomas que conta cun maior volume de documentación conservada para o período medieval do noso país. Con todo, estes fondos non mereceron tanta atención como os doutras zonas, polo que o volume de documentación inédita é alto e o de documentación editada insuficiente, o que nos impide poder contar con toda a información histórica que se conservou así como realizar un estudo en profundidade da evolución dos tipos escrituarios na nosa terra. <BR> Poder recompilar toda esta documentación nunha única publicación homoxénea dos documentos altomedievais galegos é unha tarefa inxente que se ha de facer paso a paso, contando coa dificultade da gran dispersión das fontes entre arquivos galegos, nacionais e estranxeiros, ademais das coleccións particulares. Este traballo pretende ser un primeiro paso que, unido ás coleccións diplomáticas dos principais mosteiros e catedrais galegas coas que xa contamos, tenta unificar a produción documental altomedieval da nosa terra. Un primeiro paso que recolle os pasos anteriores”.<BR><B>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2316 Vigo a 80 revolucións por minuto é unha crónica da movida viguesa da década de 1980 realizada por Emilio Alonso, colaborador activo deses acontecementos que supuxeron unha renovación conceptual das artes nunha época convulsa en Vigo, acabada a sociedade de saír dunha ditadura de corenta anos, con mobilizacións continuas de traballadores contra a reconversión do sector naval, con protestas estudantís en defensa dos seus dereitos, coa proliferación das drogas e as súas consecuencias… O 27 de decembro de 1981, no cine do Colexio Salesianos, celebrouse o que se pode considerar “acto fundacional” da movida viguesa: o primeiro concerto de Siniestro Total (con Julián Hernández, Miguel Costas, Alberto Torrado e Germán Coppini) prendeu a chama deste fenómeno que deixou unha forte pegada no desenvolvemento cultural de sucesivas xeracións. Nesta obra, cunha extensa e variada documentación gráfica e xornalística, ademais de falar da música, parte esencial da movida, concédeselle a relevancia que merecen a outras disciplinas como a poesía, a pintura, a moda e a estética, o teatro, a fotografía, o cine… E tamén ao xornalismo radiofónico e aos fanzines que difundían todo o que abrollaba na cidade atlántica que se chegou a converter por uns anos na referencia cultural da mocidade de toda a Península. <br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2315 O corpo de Xulio deixa de funcionar e vai ao chou. Nesa anarquía, á súa cabeza non lle queda outra que buscar un rego polo que poida baixar a vida. Así que ten que botar unha ollada á campá que lle puxeron baixo os pés. Silvia Bardelás naceu en Vigo en 1967. Estudou Filosofía e Creación Literaria. Na actualidade está a facer unha tese doutoral sobre a novela. Unha troita de pé é a súa segunda novela; a primeira, <i>As Médulas</i> (Barbantesa, 2010), foi selelccionada en Alemaña para a lista de New Spanish Books.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2314 Premio Novela Europea Casino de Santiago 2010 <br> Publicada orixinalmente en inglés no ano 2006, A desaparición de Esme Lennox desenvólvese en Edimburgo, na década de 1930. A familia Lennox ten problemas coa súa filla máis nova. Esme é franca e odia as convencións. Con frecuencia, avergónzaos ante a boa sociedade e hai que lle poñer remedio a este problema. Anos máis tarde, unha moza chamada Iris Lockhart recibe unha carta informándoa de que ten unha tía avoa nunha unidade psiquiátrica que está a piques de desaparecer. <br Iris nunca oíu falar de Esme Lennox e a única persoa que lle pode dar unha explicación, a súa avoa Kitty, é incapaz de responder as preguntas de Iris. Que fixo Esme para merecer que a encerrasen toda a vida nun manicomio? E como é posible que se poida borrar completamente unha persoa da memoria da familia? <br> A desaparición de Esme Lennox é a formidable historia dunha vida roubada e impugnada. Maggie O’Farrell é a herdeira directa de Daphne du Maurier, a autora de <i>Rebecca</i>, novela levada ao cinema por Alfred Hitchcock.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2312 Por primeira vez traducida para o galego, a obra de Goliarda Sapienza está a ser descuberta nos últimos anos por lectoras e lectores de toda Europa. Inédita ata a súa publicación en italiano neste 2011 por Einaudi Editore, a novela Eu, Jean Gabin sae na Biblioteca Compostela de Narrativa Europea, colección que Galaxia tira do prelo coa colaboración da Concellaría de Cultura do Concello de Santiago.<br> Pode unha rapaza —abandonada toda a tarde no ventre seguro dun cinematógrafo— chegar a identificarse totalmente co actor Jean Gabin? Si, se esa rapaza se chama Goliarda Sapienza. A actriz de cinema convertida en escritora é unha das descubertas da narrativa italiana actual.<br> Lectoras e lectores estanse a achegar á súa obra literaria, que se volve publicar despois da súa morte. A autora refírese á súa narrativa denominándoa "autobiografía de contradicións", é dicir, trátase de volver sobre algúns momentos da propia vida para entender como o tempo se combina coa memoria e así ser consciente de que o pasado realmente está tan vivo que non se pode fixar dentro de nós.<br> Velaí aquela nena da Civita de Catania que formaba parte dunha minoría, a dos poucos antifascistas aínda resistentes na Italia dominada por un réxime totalitario vixilante e triunfante. O seu pai, un avogado odiado polos fascistas; a nai, socialista, que transforma a súa casa nun reduto de resistencia e de contracultura; e unha tribo de irmáns que perseguen, dun xeito contaxioso, os seus soños.<br> En Eu, Jean Gabin cóntase todo isto concentrado nunha presada de días. Novela publicada postumamente en 2011, escrita por unha actriz que acabou creando un dos personaxes literarios inesquecibles da narrativa italiana contemporánea.<br><b>[Presentación editorial]</b> text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2311 Sexto libro de poemas da autora ve a luz 8 anos despois de <i>As amantes de Hamlet</i> (Espiral Maior , 2003) text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2310 <i>Fornelos & Fornelos. Primeira fundación</i> obtivo no ano 2011 o XI Premio de poesía Fiz Vergara Vilariño do Concello de Sarria. text/html culturagalega.org/lg3 Redaccion lg3/novidade.php?Cod_prdccn=2309 <i>Seara. Obra poética (1971-2011)</i>, edición da poesía reunida do autor, inclúe os libros inéditos <i>Anuncian aves</i> e <i>os versos do zapateiro</i>.<br><b>[Presentación editorial]</b>
Warning: Unknown: 1 result set(s) not freed. Use mysql_free_result to free result sets which were requested using mysql_query() in Unknown on line 0