[Pérez Prado en 1962 nunha visita a Trasalba, e no ultrmarinos propiedade de seus
pais en Buenos Aires]

[Antonio Pérez Prado no ano 1982]

"UNHA HISTORIA CLÁSICA "

Antonio Pérez Prado, un fillo de emigrantes que exerceu a medicina no Centro Galego de Bos Aires, cóntanos a súa historia. Unha que ben servir de exemplo dunha das moitas que produciu a emigración.

Non é galego, pero coma moitos dos nado en Arxentina, so é cuestión de circunstancias.

Pérez Prado é fillo de emigrantes galegos, que exerceu como médico no Centro Galego de Bos Aires. Pero ó lado dos bisturís Pérez Prado soubo combinar a súa tarefa como médico cos guións así como a colaboración dos medios de comunicación das sociedades da Galicia Exterior. Un interese pola cultura que lle vén na propia xenética. E que a historia da súa vida non é máis que un exemplo do que lle aconteceu a moitos galegos.

Unha historia que ben merece un libro

"Los gallegos y buenos aires"; este é o título do libro baixo o que Pérez Prado presenta as constantes da súa vida. E nas que serve para ofrecer, dende a súa óptica, como foi a situación dos galegos na cidade bonaerense.

Pérez Prado soubo, a través do seu pai, que cada galego tiña un carné propio, un carné popular que pouco tiña que ver cos números, senón co seu propio fogar. As casas: a marca de identidade.

Como a súa historia, existen espallados na memoria de moita xente centos de historias. A de Pérez Prado é unha máis das numerosas "memorias" que nos deixou a emigración

Unha anécdota

Fillo da emigración por desavinzas ideolóxicas, Pérez Prado chegou a coñecer Galicia, a súa terra natal no 62, cun espírito libertario e cun obxectivo moi claro: acabar coa vida de Franco. Un capítulo da súa vida polo que procura pasar de esguello

Un home do pasado e do presente

Pero Antonio Pérez Prado é tamén un home do presente, do tempo actual. E nas súas conversas tamén considera a rede dun xeito positivo para a cultura, e para a velocidade da información.