|
As xentes reuníanse
ó redor dos cantores cegos que, acompañados do son
da zanfoña ou tan só coas súas ensaiadas voces,
ían espallando as historias máis variadas. Aínda
hoxe estas coplas exercen fascinación sobre quen ten a sorte
de oílas, coma nós, hoxe , aquí.
Do inmenso traballo
de recollida feito por Mini e Mero esta Historia
de Manuel do Campo reflicte a variante máis satírica
e pícara. Ö longo das coplas cántasenos a historia
deste Manuel, o que lle morreron media ducia de mulleres e quixo
casar coa súa burra. O inxenio dos versos e a gracia do cantor
fan desta peza unha das máis agradables e alegres para a
escoita. Seguramente a locuacidade da canción fará
innecesaria a maltraña, ou cartelón,
que a ilustre visualmente.
Fondos procedente
do Arquivo Sonoro de Galicia
|
HISTORIA DE MANUEL DO CAMPO
Poñan
atención,
ireilles
contando
a vida
privada
de
Manuel do Campo.
O Manuel
do Campo,
como
era moi listo,
saliu
retratado
nas
caixas dos mistros.
O Manuel
do campo
cando era pequeño,
a primeira
moza
deixouna cun neno.
E cando
era novo
foi
tunar a Mieres,
regresou prá casa
con
sete mulleres.
E manuel
decía:
eu
que vou facer,
que
sete mulleres
n-as poido atender.
E morreulle
unha
pero
el non ten pena
porque aínda lle queda
a media
docena.
Pasou algún
tempo
e entre
unhas e outras,
de
fame e disgustos,
morréronlle todas.
Correuselle
a sona
do
que lles facía
buscou
e buscou
e ninguna
o quería.
Non poido
vivir
así
deste xeito
qu-eu
a dormir solo
non
estou afeito.
E tiña
unha burra
tan
feita e tan linda
que
a considera
como
da familia.
E dixo Manuel:
vou
ó señor cura
que
si me autoriza
cásome coa burra.
E díxolle
o cura:
¡que
o demo te vexa!
eu
non che autorizo
a burra
na iglesia.
Díxolle
Manuel:
élle
a miña sorte,
si
non é na Iglesia
cásenos na corte.
Prepara
o pesebre
para
a ceremonia
e tés
que ir vestido
cunha
albarda nova.
Mire, señor
cura,
por
eso non seña
que
non hai casado
que
albarda non teña.
E díxolle
o cura:
prá
cousa ir ben-he
hai
que preguntarlle
á
burra tamén-he.
E díxolle
a burra:
eso
si que non,
teño
outro máis guapo
na
corte de Antón.
Eu ben o
conozo
a ese
galopín
non
creo que sea
máis
burro ca min.
E díxolle
a burra:
non
presumas tanto
si
non é tan burro,
tén
outros encantos.
Dame un
bico, burra,
qu-eu
sei que me queres
e non
tou disposto
a que
me desprecies.
Contestoulle
a burra:
ti
que eres tan guapo,
bícame
se queres,
debaixo
do rabo.
E Manuel,
celoso
e cheo
de furia,
colleu
o coitelo
e matou
a burra.
Despois
de facelo,
botouse a chorar-e
eu
á miña burra,
n-a
poido olvidar-e.
Contestoulle
a burra:
¡tócate
o carallo!
o millo,
se queres
lévalo
no carro.
E a burra,
de morta,
regañaba
os dentes,
e iba
decindo:
¡Adiós
meus parentes!
E a burra,
de morta,
levantaba
o rabo
e botaba
flores
pra
Manuel do Campo.
Cantos, coplas e romances de cego (I) Recopilación
de Mini e Mero
|
