Internet Culturagalega.org



 
  ¿MÚSICO?
En RCG podemos pinchar as túas maquetas.
  CCGA
Consello da Cultura Galega


 


 

Voces da idade




A historia do cura e a burra cóntanola Josefa Groba Láncara, que tamén nos fala das rapazas que tapaban a vergonza. No intre da gravación tiña 70 anos e vivía en San Caetano, Tui

Do cura que foi coa criada debaixo da figueira fálanos Manuel Losada, que a gravou con 77 anos en Vista Alegre, Santiago.

A flor e o culebrón é un conto narrado por Hermosinda Fernández Castiñeira, desde Caldelas, Tui, ós 57 anos

Sabemos da costureira gracias a Concepción Portela, que falou dela cando tiña 86 anos e vivía en Santiago.

 

Chega o inverno. A noite alóngase cada xornada. A casa revélase máis ca nunca coma un refuxio, no que acobillarse do frío, da choiva... e dos misterios da noite.
Ven a noite, e coa noite os contos. Ó pé da lareira os nosos avós traennos historias dunha vida que apenas coñecemos.
Unha vida de traballos, de sacrificio, pero cos seus propios mitos e os seus propios chistes.
Prende a lareira ou, alomenos, pon unha lareira no teu fondo de pantalla, baixa as luces do cuarto, e escolle algún dos contos que nos traen os maiores.

As historias que temos veñen recollidas na obra A cultura popular de tradición oral nos centros da terceira idade, editado en 1998 polo Consello da Cultura.
Esta obra recolle cancións e historias narradas por persoas relacionadas cos centros da terceira idade de Ourense, Santiago, Tui e Viveiro durante 1992.
Na súa edición sonora, o estudio inclúe dous CDs cunha escolma do material recollido.

Presentámosche tres contos e dúas lendas. Comproba como antes tamén sabían rir, co conto do cura que pasa o río
nunha burra . Ou a do outro que foi durmir coa criada debaixo da figueira
. Ou aquel que libraba as rapazas da súa vergoña ... Un chisco irreverentes, e algo subidos de tono, demóstrannos como na sociedade tradicional o sexo non era algo tan oculto, nin os curas se salvaban das críticas do pobo.

As lendas, pola súa banda, remítennos ós míticos mouros que poboaron noutros tempor a nosa terra e que aínda viven agochados nas fontes e nas pedras, agardando a que os desencanten. Algúns en forma de serpe e outros aparecendo como unha anciá rodeada de obxectos de ouro . E sempre cómpre coñecer as palabras axeitadas para desencantalos e conseguir o tesouro.

Fondos procedente do Arquivo Sonoro de Galicia

 

 

 

Cultura Galega.org
Especiais / Arte / Comunicación / Música / Espectáculos / Historia / Lingua e Literatura / Sociedade /
Certames / Arquivos / Participa / Xénese / Alén da Terra / Zona Cultura / Colaboracións
Correo / Acerca de Cultura Galega.org


Cultura Galega.org é unha iniciativa do Consello da Cultura Galega
©Consello da Cultura Galega, 2000